روزي

خواهم آمد،وپيامي خواهم آورد.

دررگها ،نور خواهم ريخت.

و صدا خواهم در داد:اي سبدهاتان پرخواب ! سيب آوردم ، سيب سرخ خورشيد.

خواهم آمد، گل ياسي به گدا خواهم داد .

زن زيباي جذامي را،گوشواري ديگر خواهم بخشيد .

كور را خواهم گفت :چه تماشا دارد باغ!

دوره گردي خواهم شد،كوچه ها را خواهم گشت،جار خواهم زد:آي شبنم ،شبنم،شبنم.

رهگذاري خواهد گفت: راستي را،شب تاريكي است،كهكشاني خواهم دادش.

روي پل دختركي بي پاست،دب اكبررا برگردن او خواهم آويخت.

هرچه دشنام از لبها خواهم برچيد.

هرچه ديوار ،ازجا خواهم بركند.

رهزنان راخواهم گفت:كارواني آمد بارش لبخند!

ابر را پاره خواهم كرد.

من گره خواهم زد، چشمان را با خورشيد ،دلها را با عشق،سايه ها را با آب ،شاخه ها را با باد

وبهم خواهم پيوست،خواب كودك را با زمزمه زنجره ها

بادبادكها به هوا خواهم برد.

گلدانها، آب خواهم داد.

خواهم آمد پيش اسبان ،گاوان،علف سبزنوازش خواهم ريخت.

مادياني تشنه،سطل شبنم را خواهم آورد.

خرفرتوتي در راه،من مگسهايش را خواهم زد.

خواهم آمد سر هر ديواري،ميخكي خواهم كاشت.

پاي هر پنجره اي،شعري خواهم خواند.

هركلاغي راكاجي خواهم داد.

مار را خواهم گفت: چه شكوهي دارد غوك!

آشتي خواهم داد.

آشنا خواهم كرد.

راه خواهم رفت.

نور خواهم خورد.

دوست خواهم داشت.

خواهم آمد، گل ياسي به گدا خواهم داد .

زن زيباي جذامي را،گوشواري ديگر خواهم بخشيد .

كور را خواهم گفت :چه تماشا دارد باغ!

دوره گردي خواهم شد،كوچه ها را خواهم گشت،جار خواهم زد:آي شبنم ،شبنم،شبنم.

رهگذاري خواهد گفت: راستي را،شب تاريكي است،كهكشاني خواهم دادش.

روي پل دختركي بي پاست،دب اكبررا برگردن او خواهم آويخت.

هرچه دشنام از لبها خواهم برچيد.

هرچه ديوار ،ازجا خواهم بركند.

رهزنان راخواهم گفت:كارواني آمد بارش لبخند!

ابر را پاره خواهم كرد.

من گره خواهم زد، چشمان را با خورشيد ،دلها را با عشق،سايه ها را با آب ،شاخه ها را با باد

وبهم خواهم پيوست،خواب كودك را با زمزمه زنجره ها

بادبادكها به هوا خواهم برد.

گلدانها، آب خواهم داد.

خواهم آمد پيش اسبان ،گاوان،علف سبزنوازش خواهم ريخت.

مادياني تشنه،سطل شبنم را خواهم آورد.

خرفرتوتي در راه،من مگسهايش را خواهم زد.

خواهم آمد سر هر ديواري،ميخكي خواهم كاشت.

پاي هر پنجره اي،شعري خواهم خواند.

هركلاغي راكاجي خواهم داد.

مار را خواهم گفت: چه شكوهي دارد غوك!

آشتي خواهم داد.

آشنا خواهم كرد.

راه خواهم رفت.

نور خواهم خورد.

دوست خواهم داشت.

دختری بودکه کسی را دوست نداشت، یعنی می گفت ندارد، اما خیلی ها دوستش داشتند. او هم می دانست ولی قبول نداشت. می خواست کسی دوستش داشته باشد که کسی باشد. شاید خیلی از انها بودند اما برای او نه! شخصی موضوع را فهمیده بود!و وارد زندگیش شد. دختر اسمش را نمی

دانست، اما فکر می کرد اسمش اسم زیبایی باشد. مدت ها گذشت، دختر کم کم به صدای 'آن' عادت کرد، شاید هم دوستش داشت.

'آن' نقاب داشت، اما دختر نمی دانست. اگر هم می دانست 'آن' نقابش را بر نمی داشت. نقابش زیبا بود. نقابی بر همه وجودش.

دختر کم کم به 'آن' نزدیک می شد. و هرچه نزدیکتر می شد بیشتر درون نقاب را می دید! درونش آتش بود.

دختر ترسید، عقب رفت، اما...

آتش، یا هر چیزی که در 'آن' بود - در پشت نقابش - به دختر هم سرایت کرد. 'آن' دستور داشت که دستوری را زیر پا بگذارد! دختر باید با 'آن' یکی می شد...

آتش کم کم تمام وجود دختر را گرفت! اما هر چه می گذشت آتش درون نقاب 'آن' کم سو تر و کم سو ترمی شد.

دختر برگشت. پر از آتش! داغ داغ! می سوزاند. هر چه بود را می سوزاند! 'آن' از دختر ترسید. خواست فرار کند!

اما ماموریتش چه می شود؟! آخرین راه را امتحان کرد، نقابش را کنار زد. می خواست آتش پشت نقابش با تمام قدرت بر داغی دختر غلبه کند! آخر جنس داغی دختر متفاوت بود!

نقابش را که کنار زد، یخ کرد! سردش شد! از تعجب بود یا ترس؟! نمی دانست. دختر نزدیک شده بود، فرق کرده بود!

زمزمه های دختر در گوشش بود. نفس دختر به صورتش می خورد و این داشت آتشش می زد! نمی توانست باور کند که دارد از آتش دختر می سوزد. این شکست بود!

احساس ضعف می کرد، می خواست بماند، اما باید می رفت! برای مجازات خودش!

در ماموریتش شکست خورده بود! آتش دختر خاموش نمی شد! با این حال این آتشی نبود که بایدباشد!

اصلا آتش نبود! نمی دانم! اما داغ بود، خیلی داغ تر از آتش....'آن' باید می رفت. دور می شد، شاید هم فرار!...هم خوشحالی، هم درماندگی! هم ترس، هم شوق! آتشش زده بود!

دختر ، 'شیطان' را عاشق کرده بود

نور هميشه آماده خاموشي است

زندگی همیشه آماده ی آن است که بگندد!

اما بهار تولدی ست که به پایان نمی رسد!

جوانه سر می زند از سیاهی و گرما باز می گردد!....

پل الوار

((خانه دوست كجاســـــــــت؟ )) در فلق بود كه پرسيد سوار

آسمان مكثــــــي كرد

رهگذر شاخه نوري كه به لب داشــــــــت به تاريكي شن ها بخشید

و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت:

***

((نرســــــــــيده به درخت،

كوچه باغي است كه از خواب خدا سبز تر است

اندازه پرهاي صـــداقت آبي است. و درآن عشق به

مي روي تا ته آن كوچه كه او پشت بلوغ، سر بدر مي آورد،

پس به سمت گل تنـــــــــهايي مي پيچي،

دو قدم مانده به گل،

پاي فواره جاويد اساطير زمين مي ماني

و ترا ترسي شـــــــفاف فرا مي گيرد.

در صميميت سيال فضا،خش خشي مي شنوي:

كودكــــــــي مي بيني

رفته از كاج بلندي بالا، جوجه بردارد از لانه نور

و از او مي پرسي

خـــــــــانه دوســــــــــــــت كجاســــــــــــــــــت)).

*****

^{پرنده بر شانه هاي انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت :
اما من درخت نيستم. تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي.
پرنده گفت : من فرق درخت ها و آد م ها را خوب مي دانم. اما گاهي پرنده ها و انسا نها را اشتباه مي گيرم.
انسان خنديد و به نظرش اين بزر گترين اشتباه ممكن بود.
پرنده گفت: راستي، چرا پر زدن را كنار گذاشتي؟
انسان منظور پرنده را نفهميد، اما باز هم خنديد.
پرنده گفت : نميداني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است . انسان ديگرنخنديد. انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد . چيزي كه نمي دانست چيست. شايد يك آبي دور، يك اوج دوست داشتني.
پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن ازيادشان رفته است . درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ،اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود.
پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد .
آنگاه خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد تو ر ا با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما تو آسمان را نديدي.
راستي عزيزم، بال هايت را كجا گذاشتي؟
انسان دست بر شانه هايش گذا شت و جاي خالي چيزي را احساس كرد .
آنگاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست..}

اهل كاشانم
 پيشه ام نقاشي است
 گاه گاهي قفسي مي سازم با رنگ مي فروشم به شما
تا به آواز شقايق كه در آن زنداني است
 دل تنهايي تان تازه شود
چه خيالي چه خيالي ... مي دانم
پرده ام بي جان است
 خوب مي دانم حوض نقاشي من بي ماهي است
 اهل كاشانم
نسبم شايد برسد
به گياهي در هند به سفالينه اي از خاك سيلك
نسبم شايد به زني فاحشه در شهر بخارا برسد
 پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها پشت دو برف
پدرم پشت دو خوابيدن در مهتابي
 پدرم پشت زمانها مرده است
 پدرم وقتي مرد آسمان آبي بود
 مادرم بي خبر از خواب پريد خواهرم زيبا شد
 پدرم وقتي مرد پاسبان ها همه شاعر بودند
مرد بقال از من پرسيد :‌ چند من خربزه مي خواهي ؟
 من از او پرسيدم : دل خوش سيري چند ؟
پدرم نقاشي مي كرد
تار هم مي
ساخت تار هم ميزد
خط خوبي هم داشت

باغ ما در طرف سايه دانايي بود
باغ ما جاي گره خوردن احساس و گياه
باغ ما نقطه برخورد نگاه و قفس و آيينه بود
 باغ ما شايد قوسي از دايره سبز سعادت بود
ميوه كال خدا را آن روز مي جويدم در خواب
 آب بي فلسفه مي خوردم
 توت
بي دانش مي چيدم
 تا اناري تركي بر مي داشت دست فواره خواهش مي شد
تا چلويي مي خواند سينه از ذوق شنيدن مي سوخت
گاه تنهايي صورتش را به پس پنجره مي چسبانيد
 شوق مي آمد دست در گردن حس مي انداخت
فكر بازي مي كرد
زندگي چيزي بود مثل يك بارش عيد يك چنار پر سار
زندگي در آن وقت صفي از نور و عروسك بود
 يك بغل آزادي بود
زندگي در آن وقت حوض موسيقي بود
طفل پاورچين پاورچين دور شد كم كم در كوچه سنجاقك ها
 بار خود را بستم رفتم از شهر خيالات سبك بيرون دلم از غربت سنجاقك پر
 من به مهماني دنيا رفتم
من به دشت اندوه
من به باغ عرفان
 من به ايوان چراغاني دانش رفتم

تو به من خنديدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچهء همسايه
سيب را دزديدم

باغبان از پی من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلوده به من کرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز،
سالهاست که در گوش من آرام،
آرام
خش خش گام تو تکرار کنان،
می دهد آزارم

و من انديشه کنان
غرق اين پندارم
که چرا،
خانهء کوچک ما سيب نداشت

حميد مصدق

صبحی تابستانی

اشکی چکید بر زمین

اشکی از چشمانی کوچک

و آن روز بود که برای اولین بار صبحی می دیدم صبح تمام شد

هر چند تصویری نیست

حال سالها گذشته و دوباره سالی بر سالهای زندگیم افزوده می شود

می شنوم

از همه سو می گویند

                                           تولدت مبارک پریسا

آسمان،آبی تر،

آب،آبی تر.

من درایوانم، رعنا سرحوض.

رخت می شوید رعنا.

برگها میریزد.

مادرم صبحی می گفت: موسم دلگیری است

من به او گفتم:زندگانی سیبی است گاز باید زد با پوست 

زن همسایه در پنجره اش،تور می بافد،می خواند،

من ودا می خوانم،گاهی نیز

طرح می ریزم سنگی،مرغی،ابری.

آفتابی یکدست.

سارها آمده اند.

تازه لادنها پیدا شده اند.