تبليغاتX
تو شگرف , تو رها و برازنده ی خــــــــاک


تو شگرف , تو رها و برازنده ی خــــــــاک

بیا گناه کنیم جایی که خـــــــــــدا نباشد ...

 

 

 

زندگي رسم خوشــايندي است . زندگي بال وپري دارد با وسعت مرگ،‌پرشي دارد اندازه عشــــــــــــــــــق. زندگي چيزي نيست كه لب طاقچه ي عادت از ياد منو تو بـــــــــــــــــرود.-

زندگي مجذور آيينه است.زندگي گل به توان ابديت ، زندگي ضرب زمين در ضربان دل مــــا،

زندگي هندســـــه ســــــاده ويكســـــان نفســــهاســـــت.

هركجا هستم، باشم ،آسمان مال مــــــــــــــــــــن است.

پنجره،فكر،هوا،عشق،زمين مال من است .

چه اهميت دارد گاه اگر مي رويند قارچ هاي غربت؟

 

 

نوشته شده در دوشنبه سی ام بهمن 1385ساعت 14:45 توسط "لبخند خورشید"| |

 

عزيزم! اينجا زندگي چه زيباست ، همانند قلب شاعري كه از روشنايي ولطافت آكنده است.

محبوب من! اينجا زندگي چه بي رحم است ، همانند قلب جنايتكاران كه از گناه وهراس لبريز است .

 

نوشته شده در دوشنبه سی ام بهمن 1385ساعت 14:32 توسط "لبخند خورشید"| |

 

دخترك،در بستر نشسته، زانوي غم بغل گرفته بود وبه تلخي مي گريســــــــت. لحظه اي بعد

،نفسهاي آتشينش را به ياري طلبيد وچنين گفت :

(( خدايا! او را به من بازگردان، كه اشكهايم خشــــــــكيده ودل در سينه ام بي تاب گشته است.

اي حــــي داور، كه انسان را ياراي مقابله با تقدير تو نيست ، او را بازگردان، كه شكيبايي رهايم كرده واندوه، امانم را بريده است. او را از چنگال بي رحم جنگ رهايي بخش . بر آن جوانك ناتوان كه نيروي زياده خواهان از من دورش كرده، رحم آور و او را از مرگ نجات ده!

اي عشق ! بر دشمنت- جنگ- چيره شو ومعشوقم را كه از فرزندان توست رها گـــــــــــردان.

اي مرگ ! از او دور باش وبگذار مرا ببيند، يا مرا هم نزد او ببــــــــــــــــــــــــــــــــــر...))

نوشته شده در دوشنبه سی ام بهمن 1385ساعت 14:9 توسط "لبخند خورشید"| |


 

پلك مي زني

 

به رنگ گلي كه به باد

 

گلبرگ مي گشايد و مي بندد

 

 

مرا نسيمي كو، تا نثار كنم

 

 

چشم مي گشايي

 

وخانه رنگ مي گيرد

 

وسايه مي گيرد

 

گلدان آبي فيروزه

 

پرده مي لرزد

 

وعطر شب بويي

 

هواي خانه مي گيرد

 

مرا کلامی کو تا صرف عشق کنم.

 

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385ساعت 15:2 توسط "لبخند خورشید"| |

بی سلولهایم

نمی توانم

عاشق باشم

اما می توانم

چون بهتی طولانی

از کنار تو بگذرم

از لبه هزاران نفس

که به نیستی می روند

 

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385ساعت 14:43 توسط "لبخند خورشید"| |

آفتاب را به تو نمی دهم

تا خرده خرده بشکافی اش، وازآن هزار ستاره بسازی

ماه را به تو نمیدهم

تا بخاطر کوه نور، دریای مروارید را انکار کنی

ستاره ها را به تو نمی دهم

تا بگویی خوشا شب های بی مهتاب

 

آســــــــــــــــــــــــــــمان را به تو مــــــــــــــی دهم

تا ندانی چه باید کرد

نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385ساعت 14:26 توسط "لبخند خورشید"| |

نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385ساعت 14:19 توسط "لبخند خورشید"| |

اول نامه جای دل تنگ،چندتا نقطه چین می گذارم

جای اسم قشنگت سر سطر،نازنین،نازنین می گذارم

گفتن از تو ولی کار من نیست

پس قلـــــــــــم را زمــــــــــــــــــــین می گذارم.

نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385ساعت 14:13 توسط "لبخند خورشید"| |

                                     تا دوری ٬نزدیک نتوانی بود.

                               اگر همیشه دور بمانی٬عشق خواهد مرد.

                             اگر همیشه نزدیک بمانی٬عشق خواهد مرد.

                            عشق تنها در سیلان دائم پیوند٬بقا خواهد یافت٬

                            نه اسارتی٬ نه قل وزنجیری٬ ونه در بند زندان.

نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم بهمن 1385ساعت 18:10 توسط "لبخند خورشید"| |

عشق ترس را دور می سازد،

همچنان که نور ظلمت را.

اگر حتی برای لحظه ای عاشق شده باشی.

ترس از بین رفته وفکر کردن متوقف شده است.

در ترس،فکرکردن ادامه می یابد.

با ترس بیشتر،ناگزیر از فکر کردن بیشتری.

نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم بهمن 1385ساعت 18:3 توسط "لبخند خورشید"| |

اگر این پنجره ها باز شود        

آسمان آبي به درون مي آيد

ومن از هر ابري تكه اي برميدارم

پرقو،پرغاز،پرمرغ دريا

خانه اي خواهم زد

از سپيدي،پاكي

سقف آن مهتاب است

پنجره ها از نور

پرده ها از گل ياس

فرش از مهر،رنگ از شور

همه اسباب از عشق

وهوايي از تو

نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم بهمن 1385ساعت 17:1 توسط "لبخند خورشید"| |

نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم بهمن 1385ساعت 15:33 توسط "لبخند خورشید"| |

بر بال های تو نشسته ام

وچون پرنده ای آزاد

تا ابرها بالا خواهم رفت.

ای کاش که این پرواز در خواب نباشد

وتو گیسوان آشفته ی مرا

در بار رها سازی.

نکند گرمی دستهای تو

از عشق نیست

نکند محبت

کلامی پوچ ورویایی است.

ای وای اگرکه

این پروازتا اوج رفتن

بر بال باد باشد.........

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم بهمن 1385ساعت 15:3 توسط "لبخند خورشید"| |

نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385ساعت 19:32 توسط "لبخند خورشید"| |

                                         "مرا به آغوشت راه بده ،مي خواهم براي اولين بار ببوسمت

                                                              بيا چشمانمان را ببنديم
                                         مي خواهم وقتي لبهاي معصوممان به هم گره ميخورد
                                         وهر دو از فرط لذت در آغوش يكديگر نفس نفس ميزنيم
                                          وجود نا محدود خداوند را با چشماني بسته تصور كنيم
                                                                چشمانت را باز كن
                                لبهايمان از گرمي شهوت خشك شده اما گونه هايمان از اشك خيس،
                                              ما ساعتهاست كه در آغوش يكديگر مي گرييم .
                                                              اي تنها هم آغوش من ،
                                           بيا كه احساسم را برايت دست نخورده نگه داشته ام
                                                   وجسمم را به لذت بوسه اي نفروخته ام ، 
                                     بيا كه ميخواهم وقتي دستانت را به روي احساسم مي گذاري ،
                                           از فرط لذت ، قطره هاي اشك بر گونه هايت بدرخشد
                                            ميخواهم با اشكهايت برتمام احساسم بوسه زني ، 
                                                ميخواهم اشكهايت تمام روحم را خيس كند

                                                       .
"

 

 

 

نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385ساعت 19:17 توسط "لبخند خورشید"| |

سوگند را ساختيم تا سوگند ياد کنيم که عاشق بمانيم ....

با سوگند شروع مي کنيم ، با اميد ادامه مي دهيم و آرزو داريم با وصال ختم شود ....

سوگند مي خوريم به زيبايي عشق پاک که دل از هم نگيريم ،

که لحظه اي از ياد يکديگر غافل نشويم ،

که براي هم باشيم و به ياد هم ،

که دوست داشتن را از ياد نبرده و با آمدن هر سپيده و شروع هر روز به ياد يکديگر چشم به جهان بگشاييم ....

ودر آخر سوگند به عشق که در غم و شادي با هم باشيم و شريک هم.

نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385ساعت 19:9 توسط "لبخند خورشید"| |

زير لب بگويي

گل من باغچه نو مبارك!!!!

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 19:22 توسط "لبخند خورشید"| |

سهراب سپهري ورژن2007:هر کجا هستم، باشم به درک! من که بايد بروم! پنجره، فکر، هوا، عشق، زمين، مال خودت! من نمي دانم نان خشکي چه کم از مجري سيما دارد! تيپ را بايد زد! جور ديگر اما... کار را بايد جست. کار بايد خود پول. کار بايد کم و راحت باشد! فک و فاميل که هيچ... با همه مردم شهر پي کار بايد رفت! بهترين چيز اتاقي است که از دسته چک و پول پر است! پول را زير پل و مرکز شهر بايد جست! سيد خندان يه نفر! سوئيچم کو؟ چه کسي بود صدا کرد زورو؟

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 18:58 توسط "لبخند خورشید"| |

       الفبای عشق     

 الف=آه می کشم                                          ص=صبرم بده

 ب=برای تو                                                ض=ضامنتم

  پ=پرمی زنم                                               ط=طالبتم

   ت=تورا می خوام                                        ظ=ظالم مباش

  ث=ثنا می گم                                              ع=عیبم مکن

  ج=جواب بده                                               غ=غلام تو

چ=چاره بکن                                               ف=فدات بشم

  ح=حرصم مده                                              ق=قربونتم

  خ=خبر داری                                              ک=کاری بکن

د=  د=دل می بری                                            گ=گدای کویتم

 ذ=ذلیلتم                                                    ل=لاله گلی

 ر=روا مدار                                                 م=مونستم

 ز=زاری مکن                                               ن=ناله کنم

   ژ=ژاله تو                                                    و=وفا بکن

  س =سراغ داری                                            ه=هلاکتم

  ش=شاهدتم                                                   ی=یارم بشو

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 18:37 توسط "لبخند خورشید"| |

حیرت خواهی کرد٬که اگر خود را دوست بداری٬دیگران نیز دوستت خواهند داشت.هیچکس کسی را که خود را دوست نمی دارد٬دوست ندارد.اگر نمی توانی به خود عشق بورزی٬چه کس دیگری به این کار اهمیت خواهد داد؟

 

 

 

 

عشق واقعی تنهایی را به یگانگی مبدل می سازد.

اگر دیگری را دوست می داری ٬ اگر می خواهی یاریش کنی٬کمک کن تا یگانه شود.نه نباید او را اشباع کنی.تلاش نکن با حضور خود بگونه ای او را کامل کنی.دیگری را کمک کن تا یگانه شود.چنان سیراب از وجود خود که نیازی به حضور تو نباشد.

 

 

 

 

 

با عاشق شدن کودک باقی خواهی ماند؛

و با عروج در عشق به بلوغ دست خواهی یافت.

 

 

 

 

عشق یک پیوند است.عاشق و معشوق هر دو تلاش می کنند خود باقی بمانند٬در پیوند و در عین حال مستقل٬چنین است که مبارزه آغاز می شود.

 

 

 

 

انسان هنوز نیاموخته که زیبایی های تنهایی را در یابد.او همیشه آواره ی جستن نوعی پیوند است٬می خواهد با کسی باشد- با یک دوست٬با یک پدر ٬با یک همسر ٬با یک فرزند٬با یکی کسی ... اما نیاز اساسی آن است که به گونه  ای فراموش کنی که تنهایی.

 

 

 

 

 

                                     تا دوری ٬نزدیک نتوانی بود.

                               اگر همیشه دور بمانی٬عشق خواهد مرد.

                             اگر همیشه نزدیک بمانی٬عشق خواهد مرد.

                            عشق تنها در سیلان دائم پیوند٬بقا خواهد یافت٬

                            نه اسارتی٬ نه قل وزنجیری٬ ونه در بند زندان.

                                      

                                        

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 18:16 توسط "لبخند خورشید"| |

مگر ميشود،آدم فقط يكبار عاشق شود؟عشق ابدي فقط حرف است. پيش مي آيدكه آدم

 كسي رابخواهد.اما هميشه وقتي آدم فكر مي كند كه دلش سخت پيش يكي گرفتار

است.يكدفعه.يك جايي.مي بيند كه دلش.ته دلش.براي يكي ديگر هم مي لرزد.اگر باوفا

باشد.دلش راخفه مي كند وتاآخرعمر حسرت آن دلرزه برايش مي ماند.اگر بي وفا باشد.مي

لغزد وهمه عمرش عذاب گناه بردلش مي ماند.هيچ كسحكمتش را نميداند...حالا باخود آدم

است كه حسرت را بخواهد يا عذاب گناه را ،يكي را بايد انتخاب كند.فرار ندارد........................

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 16:7 توسط "لبخند خورشید"| |

زندگي رسم خوشايندي است . زندگي بال وپري دارد با وسعت

 مرگ ، پرشي دارد اندازه عشق ، زندگي چيزي نيست كه لب طاقچه ي

 عادت از ياد  من وتو بروذ. زندگي مجذور آيينه است . زندگي گل به

 توان ابديت ، زندگي ضرب زمين ذر ضربان دل ما ، زندگي هندسه

 ساده ويكسان نفسهاست

.هر كجا هستم ،باشم؟آسمان مال من است،پنجره،فكر،هوا،عشق،زمين مال من است .

چه اهميت دارد گاه اگر مي رويند قارچ هاي غربت؟

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 15:53 توسط "لبخند خورشید"| |

هميشه تا راهي هموار ميشه ، تا اميدي تازه ميشه ، تا زندگي رنگ وبوي سبز به خود مي گيره ، بدخواهاني هستند كه اين آرامش را مي شكنند و زردش مي كنند.

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 15:15 توسط "لبخند خورشید"| |

من چه سبزم امروز و چه اندازه تنم هوشيار است ! نكند اندوهي ، سررسد از پس كوه .چه كسي پشت درختان است؟ هيچ ، مي چرد گاوي در كرد . ظهر تابستان است .سايه ها مي دانند ، كه چه تابستاني است . يايه هايي بي لك ، گوشه اي روشن وپاك، كودكان احساس ! جاي بازي اينجاست .

زندگي خالي نيست : مهرباني هست ، سيب هست ، ايمان هست. آررررررررررررررررري تا شقايق هست زندگي بايد كرد . در دل من چيزي هست ، مثل يك بيشه ي نور ، مثل خواب دم صبح ،وچنان بي تابم ، كه دلم مي خواهد .

بدوم تا ته دشت ، بروم تا سر كوه . دورها آوائي است كه مرا مي خواند...........

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 15:7 توسط "لبخند خورشید"| |

چيزهايي هم هست ،لحظه هايي پر اوج: / مثلا شاعره اي ديدم  / آنچنان محو تماشاي فضا بودكه در چشمانش / آسمان تخم گذاشت / وشبي از شبها / مردي از من پرسيد / نا طلوع انگور ، چند ساعت راه است

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 14:53 توسط "لبخند خورشید"| |

آسمان ها آبي 

نفس صبح صداقت آبي ست

ديده در آينه صبح تو را مي بيند

از گريبان تو صبح صادق مي گشايد پروبال

تو گل سرخ مني

تو گل ياسمني

تو چنان شبنم پاك سحري

نه از آن پاكتري

تو بهاري؟ نه بهاران از توست

از تو وام مي گيرد هر بهار اين همه زيبايي را

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 14:46 توسط "لبخند خورشید"| |

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 14:33 توسط "لبخند خورشید"| |

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 14:30 توسط "لبخند خورشید"| |

مرا دردی بود در دل    جگرسوز وملال آور    که باور میکند حرفم   

کدامین دوست دردم می شود دردش

اگرچه خنده ای بر لب    به ظاهر چهره ام شاد ست    ولیکن در دلم دردی یست

چشمهایم خسته و غمگین    تنم با بار غمهایم چنین سنگین    مگر دل می شود کوچک

نمیدانم دلم کوچک شده یا که     دگر جایی برای غصه هایم نیست  

 چه گویم از کجا گویم     نمیدانم

 

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385ساعت 20:54 توسط "لبخند خورشید"| |

هر چه دشنام ،از لبها خواهم برچید .

 هر چه دیوار از جا خواهم بر کند./رهزنان را خواهم گفت :کاروانی آمد بارش لبخند! /ابر را پاره خواهم کرد ./ من گره خواهم زد ،چشمان را با خورشید،دلها را با عشق،سایه ها را با آب،شاخه ها را با باد.

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385ساعت 20:40 توسط "لبخند خورشید"| |

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385ساعت 20:38 توسط "لبخند خورشید"| |

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385ساعت 20:26 توسط "لبخند خورشید"| |

 پرده را برداریم: / بگذاریم که احساس هوایی بخورد./ بگذاریم بلوغ ،زیر هر بوته که می خواهد بیتوته کند ./ بگذاریم غریزه پی بازی برود. /کفشها را بکند ،وبخ دنبال فصول از سر گلها بپرد./ بگذاریم که تنهایی آواز بخواند./ چیز بنویسد./ به خیابان برود./ساده باشیم.

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385ساعت 20:20 توسط "لبخند خورشید"| |

پروردگارا به من بیاموز دوست بدارم کسانی را که دوستم ندارند عشق بورزم به کسانی که عاشقم نیستند بگریم برای کسانی که هرگز غمم را نخوردند به من بیاموز لبخند بزنم به کسانی که هرگز تبسمی به صورتم ننواختند محبت کنم به کسانی که محبتی در حقم نکردند.

 

                                    

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385ساعت 16:44 توسط "لبخند خورشید"| |

پدر در حال رد شدن از کنار اتاق خواب پسرش بود، با تعجب ديد که تخت خواب کاملاً مرتب و همه چيز جمع و جور شده. يک پاکت هم به روي بالش گذاشته شده و روش نوشته بود «پدر». با بدترين پيش داوري هاي ذهني پاکت رو باز کرد و با دستان لرزان نامه رو خوند :پدر عزيزم،با اندوه و افسوس فراوان برايت مي نويسم. من مجبور بودم با دوست دختر جديدم فرار کنم، چون مي خواستم جلوي يک رويارويي با مادر و تو رو بگيرم. من احساسات واقعي رو با Stacy پيدا کردم، او واقعاً معرکه است، اما مي دونستم که تو اون رو نخواهي پذيرفت، به خاطر تيزبيني هاش، خالکوبي هاش ، لباسهاي تنگ موتور سواريش و به خاطر اينکه سنش از من خيلي بيشتره. اما فقط احساسات نيست، پدر. اون حامله است. Stacy به من گفت ما مي تونيم شاد و خوشبخت بشيم. اون يک تريلي توي جنگل داره و کُلي هيزم براي تمام زمستون. ما يک رؤياي مشترک داريم براي داشتن تعداد زيادي بچه. Stacy چشمان من رو به روي حقيقت باز کرد که ماريجوانا واقعاً به کسي صدمه نمي زنه. ما اون رو براي خودمون مي کاريم، و براي تجارت با کمک آدماي ديگه اي که توي مزرعه هستن، براي تمام کوکائينها و اکستازيهايي که مي خوايم. در ضمن، دعا مي کنيم که علم بتونه درماني براي ايدز پيدا کنه، و Stacy بهتر بشه. اون لياقتش رو داره. نگران نباش پدر، من 15 سالمه، و مي دونم چطور از خودم مراقبت کنم. يک روز، مطمئنم که براي ديدارتون بر مي گرديم، اونوقت تو مي توني نوه هاي زيادت رو ببيني.با عشق،پسرت،John

پاورقي : پدر، هيچ کدوم از جريانات بالا واقعي نيست، من بالا هستم تو خونه
Tommy. فقط مي خواستم بهت يادآوري کنم که در دنيا چيزهاي بدتري هم هست نسبت به کارنامه مدرسه که روي ميزمه. دوسِت دارم! هروقت براي اومدن به خونه امن بود، بهم زنگ بزن.

                                             

 

 

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385ساعت 16:37 توسط "لبخند خورشید"| |

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385ساعت 15:55 توسط "لبخند خورشید"| |

سراغ من اگر می آیید،پشت هيچستانم . پشت هيچستان جايي است . پشت هيچستان رگهاي هوا،پر قاصدهایی است که خبر می آرند،از گل واشده ی دورترین بوته خاک . روی شن ها هم ،نقشهای سم اسبان سواران ظریفی است که صبح بسر تپه ی معراج شقایق رفتند . پشت هیچستان ،چتر خواهش باز است :تا نسیم عطشی در بن برگی بدود ،زنگ باران به صدا مب آید. آدم اینجا تنهاست ودراین تنهایی ،سایه نارونی تا ابدیت جاری است.

بسراغ من اگر می آیید نرم وآهسته بیایی،مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من. 

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385ساعت 15:49 توسط "لبخند خورشید"| |

نوشته شده در شنبه بیست و یکم بهمن 1385ساعت 17:32 توسط "لبخند خورشید"| |

تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی همت کن                  وبگو ماهي ها،حوضشان بي آب است
نوشته شده در شنبه بیست و یکم بهمن 1385ساعت 16:57 توسط "لبخند خورشید"| |


Design By : Night Skin