تو به من خنديدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچهء همسايه
سيب را دزديدم

باغبان از پی من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلوده به من کرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز،
سالهاست که در گوش من آرام،
آرام
خش خش گام تو تکرار کنان،
می دهد آزارم

و من انديشه کنان
غرق اين پندارم
که چرا،
خانهء کوچک ما سيب نداشت

حميد مصدق

 

نوشته شده در چهارشنبه هفدهم مرداد 1386ساعت 16:12 توسط "لبخند خورشید"| |